Ορυχείο η μνήμη. Οι αναμνήσεις στέρεες στοές. Περπατάς με το σκαλιστήρι της καρδιάς. Πολύτιμα μέταλλα, εικόνες και μυρωδιές. Ήχοι από δέντρα, λουλούδια, πουλιά. Από ανθρώπους που απ’ τη ζωή μας πέρασαν και χάθηκαν. Άφησαν σημάδια τα χνάρια τους. Βιώματα της πρώτης πατρίδας τα αισθήματα. Λικνίστηκαν στον τόπο του γεννησιμιού μας. Έσμιξαν με ενήλικες εμπειρίες βιωμένης καθημερινότητας. Με τα δικά της ζητούμενα. Βιώματα - μέταλλα συγκίνησης. Πασχίζουν φωνές να γίνουν. Κράμα από προσωπικά και συλλογικά υλικά. Χύθηκαν στο καλούπι του στίχου. Έγιναν ποιήματα. Τη μνήμη να φυλακίσουν με ιστορίες και έρωτες ανθρώπων που αγαπήσαμε. Με τα πάθη του τόπου που πόνεσαν και πονούμε. Ποιήματα σαν φώτα πορείας, λήθη και θάνατο για να ξορκίζουν. Σαν φόρος τιμής για ό,τι την περπατησιά μας χάραξε. Σαν ένα παράθυρο για ξανακοίταγμα της Ζωής σε καιρούς αγωνίας. Ζωή που βαδίζει ερήμην(;) της Ιστορίας.
Η Θάλεια Νικολαΐδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πέπλο, ακριτικό χωριό στα ανατολικά του νομού Έβρου. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και δίδαξε επί τριάντα οκτώ έτη στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Το 2023 κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή της Φωνές… (εκδόσεις Ιωλκός). Το ποίημά της «Ανυπόκριτες μάσκες» διακρίθηκε στους 37ους Δελφικούς Ποιητικούς Αγώνες της ΠΕΛ. Τα Φωνήματα… είναι το δεύτερο βιβλίο της.
Κανένα προϊόν στο καλάθι σας. 
