Ο Ιωάννης Μωραΐτης σε μία «Εκ βαθέων» συνέντευξη με το περιοδικό Literature, με αφορμή την πρόσφατη έκδοση της ποιητικής του συλλογής «Νορβηγικό τοπίο».
***
Για ποιον λόγο ασχοληθήκατε με τη γραφή;
Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, γράφω. Ξεκίνησα με ένα ποίημα που έγραψα στα γρήγορα, πρέπει να ήμουν δέκα ή έντεκα χρονών. Όταν είδα πόσο ενθουσιασμένοι ήταν όσοι το διάβαζαν, σκέφτηκα μέσα μου «κάτι κάνω καλά». Από τότε δεν έχω σταματήσει αυτό το πάρε-δώσε με τη συγγραφή. Γράφω για να λυτρώνομαι κάθε φορά που βγάζω τη σάρκα μου σε κάθε στίχο, σε κάθε κείμενο.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η συγγραφή για εσάς;
Για μένα, συγγραφή και ευκολία είναι δύο αντίθετες έννοιες. Δεν είναι εύκολο να δίνεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου στην τέχνη. Κάτι που όμως κάνω με σχετική ευκολία είναι να κρυπτογραφώ νοήματα μέσα στα ποιήματά μου, περιμένοντας κάποιον να τα αποκρυπτογραφήσει. Η συγγραφή είναι μια καθημερινή πάλη με τον ίδιο μου τον εαυτό, αλλά έχει και τις χαρές της.
Μοιραστείτε μαζί μας τη στιγμή που αποφασίσατε να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο.
Όλα έγιναν μια συνηθισμένη μέρα του Ιουλίου, μέσα σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ζωής μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν η ποίηση. Προσπάθησα να ξορκίσω το σκοτάδι με τον δικό μου τρόπο. Δεν μπορώ να πω ότι πήρα κάποια απόφαση· έγινε από μόνο του, επειδή έτσι έπρεπε να γίνει.
Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει το βιβλίο σας όταν το τελειώσετε;
Ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει όσα γράφω, ακόμα κι αν του τα στείλω στις τέσσερις το πρωί, είναι η κολλητή μου. Πάντα μου δίνει feedback και γεμίζει με θετικότητα τις ανασφάλειές μου πάνω στη συγγραφή.
Εμπεριέχουν οι ήρωές σας ένα κομμάτι του εαυτού σας και σε ποιον βαθμό;
Όλοι οι ήρωές μου είναι μικρογραφίες του εαυτού μου. Δεν είναι απλά ένα κομμάτι μου, είναι ολόκληροι εγώ· και γι’ αυτό τους καταλαβαίνω, τους συμπονώ. Δε θα μπορούσα να γράψω κάτι που να μην περιέχει έστω μια ψίχα από εμένα. Αν το έκανα, οι ήρωές μου θα ήταν απλά μερικές λέξεις στο χαρτί.
Απευθύνεστε σε συγκεκριμένο πρόσωπο όταν γράφετε ένα βιβλίο;
Οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, άφησαν κάτι μέσα μου. Σε αυτούς απευθύνομαι κυρίως.
Έχετε αγωνία για τις αντιδράσεις των αναγνωστών σας;
Έχω τρομερή αγωνία και θέλω να μαθαίνω κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη που γεννά η γραφή μου. Οι αντιδράσεις αυτές μου δίνουν κίνητρο και δύναμη να συνεχίζω.
Πόσο τολμηρός είστε στη γραφή σας; Θέτετε περιορισμούς στον εαυτό σας λόγω κοινωνικών συμβάσεων;
Τα ποιήματά μου είναι αιχμηρά από μόνα τους, οπότε ναι, νομίζω ότι είμαι αρκετά τολμηρός. Γράφω για να νιώσω ελεύθερος, όχι για να περιορίζομαι. Νομίζω πως όλοι μας κάνουμε τέχνη γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο.
Από τι πάσχει κατά τη γνώμη σας η ελληνική λογοτεχνία;
Η ελληνική λογοτεχνία πρέπει να κάνει ένα βήμα παραπέρα. Πρέπει να ακουστούν φωνές νέων ανθρώπων που έχουν όρεξη να πουν πράγματα. Υπάρχουν αξιόλογοι συγγραφείς που μένουν στην αφάνεια, ειδικά αν αναλογιστούμε τον όγκο των μεταφρασμένων βιβλίων που κυκλοφορούν στη χώρα μας. Παράλληλα, πολλοί νέοι δε γράφουν εξαιτίας του στερεότυπου πως αν γίνεις συγγραφέας, δε θα μπορείς να ζήσεις οικονομικά. Πιστεύω ότι τα βιβλία πρέπει να μπουν στα σχολεία και η ποίηση να ακουστεί στις σχολικές αίθουσες. Είναι σημαντικό να μαθαίνουμε για τους παλαιότερους ποιητές, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να ακούμε και τη φωνή ενός νέου που έχει πολλά να πει στο σήμερα.
Ποια ήταν η αφορμή για το τελευταίο σας βιβλίο;
Η αφορμή για το Νορβηγικό Τοπίο ήταν μερικές σκόρπιες εικόνες από ταινίες και πολύ προσωπικά, επίπονα βιώματα. Αν και είναι η πρώτη μου ποιητική συλλογή, θεωρώ πως είναι το πιο σκοτεινό και σκληρό βιβλίο που έχω γράψει.
Το Νορβηγικό τοπίο είναι μια ωδή στον αποχωρισμό.
Μιλάει για τη μοναξιά και για την άφθαρτη μνήμη όλων εκείνων των προσώπων που κουβαλάμε για πάντα μέσα μας.
Οι χαρακτήρες του ζουν σε έναν εφιάλτη. Εκεί που όλα θυμίζουν κάτι που πια δεν είναι το ίδιο.
Ο ποιητής με λυρικότητα αλλά και άμεσο λόγο καταδύεται εκεί που το μέλλον με το παρελθόν μπλέκονται.
Εκεί, λοιπόν, τοποθετεί τους χαρακτήρες του· σε αυτό το αχανές χιονισμένο τοπίο που στη μέση του διατρέχεται από μια παγωμένη λίμνη.
Με μεγάλη ένταση ο δημιουργός περιγράφει τη μεταβολή, την αλλαγή, τη φθορά αλλά και τον θάνατο ταξιδεύοντας εκεί που ξεκινούν και τελειώνουν όλα.
Στο χιόνι.
Ο Ιωάννης Μωραΐτης σπουδάζει σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Λυκούργου Σταυράκου. Ζει στην Αθήνα και περνάει τον ελεύθερό του χρόνο στις σκοτεινές αίθουσες των σινεμά βλέποντας κάποια μελαγχολική ταινία. Η αγάπη του για την ποίηση ξεκίνησε από πολύ νωρίς, όπως και για τη δημιουργία ταινιών μικρού μήκους. Το Νορβηγικό τοπίο είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.
Πηγή | Copyright: Literature
Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.