Η Μάρθα Βρυσούλη-Ξυτάκη σε μία Εκ βαθέων συνέντευξη με το περιοδικό Literature, με αφορμή την πρόσφατη έκδοση της ποιητικής της συλλογής «Στα μάτια της».
***
Για πιο λογο ασχοληθηκατε με τη γραφή;
Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Γιατί μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου με διέταζε. Γράψε. Ηταν μια εκτόνωση έντασης, μια μαγική στιγμή, που λες και κάποιος μου υπαγόρευε τις λέξεις κι’εγώ απλώς τις αποτύπωνα στο χαρτί.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η συγγραφή για εσάς ;
Η συγγραφή είναι για μένα πότε κάτι πολύ εύκολο, ειδικά όσον αφορά την ποίηση και πότε κάτι που με παιδεύει ακόμα και η εύρεση της κατάλληλης λέξης. Αν πρόκειται για παραμύθι ή διήγημα έρχονται πρώτα οι εικόνες στο μυαλό μου και τότε το χέρι τρέχει. Δεν προσπαθώ να σκεφττώ το παρακάτω. Το περιμένω να με βρει.
Μοιραστείτε μαζί μας τη στιγμή που αποφασίσατε να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο.
Πάντα διαβάζονταν οι εκθέσεις μου στη τάξη. Κάποια στιγμή θέλησα να γράψω για πράγματα που με βασάνιζαν, που με βάραιναν, μ’έναν δικό μου τρόπο σαν να αφηγούνταν την ιστορία τα ζώα, τα δένδρα, το χώμα ή το νερό. Μου βγήκε τελείως αυθόρμητα. Ετσι γράφτηκαν τα πρώτα παραμύθια. Όταν τα διάβασα σε μια παρέα φίλων, τα συναισθήματα που τους προκάλεσαν ήταν τόσο έντονα που τους έφεραν δάκρυα. Με πίεσαν να τα εκδώσω. Ετσι έγινε το πρώτο βιβλίο << Παραμύθια δίχως σύνορα >> (Εκδόσεις Δωδώνη). Η ποίηση είχε προηγηθεί αλλά πολύ μεμονωμένα με αφορμή όσα ήθελα να πω σε αγαπημένα πρόσωπα.
Όταν συγκεντρώθηκε η πρώτη συλλογή ήταν πιο εύκολη η απόφαση να τα εκδώσω, αλλά κι’αυτά μετά από παρότρυνση δικών μου ανθρώπων.
Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει το βιβλίο σας όταν το τελειώσετε ;
Ο σύζυγος μου, ο οποίος είναι αυστηρός κριτής και έχει διαβάσει πολύ, αλλά και η κόρη μου που επισημαίνει σημεία που ίσως να θέλουν μια άλλη ματιά.
Εμπεριέχουν οι ήρωες σας ένα κομμάτι του εαυτού σας και σε ποιόν βαθμό ;
Οι περισσότεροι ήρωες μου εμπεριέχουν κομμάτια μου.
Ακόμα και κάποιοι που φαίνονται ξένοι προς εμένα συνομιλούν μαζί μου κι’εγώ προσπαθώ είτε να τους απαλύνω τα αρνητικά συναισθήματα, είτε να τους δείξω έναν άλλο δρόμο. Μου είναι πιο εύκολο όμως να διαχειριστώ τα κομμάτια του εαυτού μου, που περιγράφω, γιατί στο χαρτί, δεν μπορώ να τον ξεγελάσω.
Απευθύνεστε σε συγκεκριμένο πρόσωπο όταν γράφετε ένα βιβλίο ;
Πολλές φορές ναι κι’ας ξέρω ότι δεν θα διαβάσει ποτέ αυτά που του γράφω. Αλλοτε περιγράφω κάποιο πρόσωπο, χωρίς να καταλαβαίνει ότι μιλώ γι’αυτό. Αν διαβάσει το βιβλίο συνήθως συγκινείται χωρίς να εντοπίζει τον εαυτό του κάπου.. Ισως δεν θέλει να τον δει έτσι.
Εχετε αγωνία για τις αντιδράσεις των αναγνωστών σας ;
Πάντα έχω αγωνία. Θα ήθελα ιδανικά να είμαι δίπλα στον καθένα όταν το διαβάζει. Κάποτε μια αναγνώστρια μου είπε ότι ένα ποίημα της άλλαξε τη ζωή και την έκανε ν’αγαπήσει τον εαυτό της.
Αυτό το κουβαλάω σαν παράσημο.
Πόσο τολμηρή είστε στη γραφή σας; Θέτετε περιορισμούς στον εαυτό σας λόγω κοινωνικών συμβάσεων ;
Ποτέ. Αντίθετα μου αρέσει να μιλώ για πράγματα που μ’ενοχλούν, που εγώ βλέπω στραβά και να καταθέτω την άποψη μου για θέματα δύσκολα που δέχονται πολλές ερμηνείες, δύσπεπτα. Γράφω για τα συναισθήματα που μου προκαλούν και το συναίσθημα είναι πάντα η αλήθεια μας, όποια κι’αν είναι.
Από τι πάσχει κατά την γνώμη σας η ελληνική λογοτεχνία ;
Πάσχει από αναγνώστες, όχι από συγγραφείς. Από κατευθυνόμενες επιρροές προς τη νεολαία κυρίως, από λανθασμένες επιλογές της εκπαίδευσης, από χαλαρότητα της οικογένειας. Τι κρατουν τα σημερινά παιδιά στα χέρια τους ;
Ποια ήταν η αφορμή για το τελευταίο σας βιβλίο ;
Η ανάγκη να ξαναδώ όλα αυτά τα ποιήματα συγκεντρωμένα στην αγκαλιά ενός βιβλίου, που να το ανοίγω και να ξαναζώ τη στιγμή που το καθένα έφτασε στα δάχτυλα μου.
Πηγή | Copyright: Literature
Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.