Μαρία Ιγνατιάδου (Καϊλή) | Η ΔΙΚΗ ή… Περί Ανέμων και Υδάτων και Γαίας και Πυρός Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΤΙΚΑ | Εκ βαθέων | Συνέντευξη | Literature

Η Μαρία Ιγνατιάδου (Καϊλή) σε μία Εκ βαθέων συνέντευξη με το περιοδικό Literature, με αφορμή την έκδοση της ποιητικής της συλλογής με τίτλο «Η ΔΙΚΗ ή… Περί Ανέμων και Υδάτων και Γαίας και Πυρός Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΤΙΚΑ».

 

***

 

Γιά ποιόν λόγο ἀσχοληθήκατε μέ τή γραφή;

Δέν ἀσχολήθηκα ἐγώ μ’ αὐτήν — αὐτή ἀσχολήθηκε μαζί μου, ἀπό πολύ νωρίς. Ἦταν ὁ τρόπος πού εἶχα νά κρατῶ τά πράγματα ζωντανά, σέ μιά οἰκογένεια πού εἶχε χάσει πατρίδα. Γράφεις γιά νά μή χαθοῦν ξανά αὐτά πού ἤδη χάθηκαν μιά φορά.

Πόσο εὔκολη ἤ δύσκολη εἶναι ἡ συγγραφή γιά ἐσᾶς;

Δύσκολη πάντα· ἄν γίνει εὔκολη, κάτι δέν πάει καλά. Ἡ εὐκολία στή γραφή εἶναι συνήθως τό σημάδι ὅτι ἐπαναλαμβάνεις κάτι πού ἔχεις ξαναπεῖ.

Μοιραστεῖτε μαζί μας τή στιγμή πού ἀποφασίσατε νά γράψετε τό πρῶτο σας βιβλίο.

Δέν ὑπῆρξε στιγμή. Ὑπῆρξαν ἑξήντα χρόνια. Ἡ «ἀπόφαση» ἦταν ἁπλῶς ἡ ἀποδοχή μιᾶς πραγματικότητας πού προϋπῆρχε τῆς ἐπιλογῆς μου — τα αποκόμματα, τα…τσαλακωμένα, τά τετράδια ἦταν ἤδη γεμάτα πρίν ἀκόμη σκεφτῶ τί σημαίνει «βιβλίο».

Ποιός εἶναι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος πού διαβάζει τό βιβλίο σας ὅταν τό τελειώσετε;

Τό ἴδιο τό κείμενο, ὅταν τό ἀφήνω , απομακρύνομαι καί ἐπιστρέφω ὕστερα ἀπό μῆνες. Τότε μοῦ λέει τήν ἀλήθεια, σαν να μην μέ γνωρίζει πιά.

Ἐμπεριέχουν οἱ ἥρωές σας ἕνα κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ σας, καί σέ ποιόν βαθμό;

Στήν ποίηση δέν ὑπάρχουν ἀκριβῶς ἥρωες· ὑπάρχει μιά φωνή. Αὐτή ἡ φωνή εἶμαι ἐγώ καί ταυτόχρονα δέν εἶμαι ἐγώ — ὅπως κάθε φωνή πού ἐπιχειρεῖ νά πεῖ κάτι ἀληθινό. Στά θεατρικά μου, ὅμως, οἱ χαρακτῆρες κουβαλοῦν κομμάτια μου πού ἀλλιῶς δέν θά ἐκφράζονταν ποτέ.

Ἀπευθύνεστε σέ συγκεκριμένο πρόσωπο ὅταν γράφετε ἕνα βιβλίο;

Σέ ἕναν ἀναγνώστη πού δέν βιάζεται. Καί, πιό συχνά ἀπ’ ὅ,τι θά μποροῦσε νά φανταστεῖ κανείς, στούς προγόνους μου. Αὐτοί νιώθω πως ἀκοῦν μέ τή μεγαλύτερη προσοχή.

Ἔχετε ἀγωνία γιά τίς ἀντιδράσεις τῶν ἀναγνωστῶν σας;

Στήν ἡλικία μου, ὄχι. Ἔχω σεβασμό γιά τόν ἀναγνώστη, ἀλλά ὄχι φόβο. Ὁ φόβος εἶναι παιδική ἀσθένεια τῆς γραφῆς· κάποτε τήν περνᾶς καί δέν ξανακολλᾶ.

Πόσο τολμηρή εἶστε στή γραφή σας; Θέτετε περιορισμούς στόν ἑαυτό σας λόγῳ κοινωνικῶν συμβάσεων;

Ἡ ἀληθινή τόλμη δέν εἶναι νά σοκάρεις — εἶναι νά μιλᾶς καθαρά ὅταν ὅλοι γύρω σου μιλοῦν γιά νά κρυφτοῦν. Οἱ κοινωνικές συμβάσεις σπανίως μέ ἀπασχόλησαν· περισσότερο μέ ἀπασχόλησε ἡ ἀκρίβεια. Αὐτή εἶναι ἡ πιό ἀπαιτητική πειθαρχία.

Ἀπό τί πάσχει, κατά τή γνώμη σας, ἡ ἑλληνική λογοτεχνία;

Ἀπό βιασύνη, καί ἀπό ἔλλειψη εὐλάβειας ἀπέναντι στή γλῶσσα. Οἱ λέξεις μας εἶναι πανάρχαιες — μέχρι καί ἡ λέξη «λέξη» ἔχει δύο χιλιετίες πάνω της. Δέν ἀξίζουν τήν προχειρότητα , ούτε την χωρίς ρίσκο ομοιομορφία.

Ποιά ἦταν ἡ ἀφορμή γιά τό τελευταῖο σας βιβλίο;

Ἡ συνειδητοποίηση ὅτι ὁ χρόνος δέν περιμένει, καί ὅτι κάποια πράγματα, ἄν δέν εἰπωθοῦν τώρα, δέν θά εἰπωθοῦν ποτέ. Και πλέον αυτό δεν είναι μεταφορά.

 

 

Πηγή | Copyright: Literature