Κατερίνα Γιαννακοπούλου | «Φωτεινά σκοτάδια» | Εκ βαθέων | Συνέντευξη | Literature

Η Κατερίνα Γιαννακοπούλου σε μια «Εκ βαθέων» συνέντευξη με το περιοδικό Literature, με αφορμή την πρόσφατη έκδοση της ποιητικής της συλλογής «Φωτεινά σκοτάδια».

 

***

 

Για ποιον λόγο ασχοληθήκατε με τη γραφή;

Ξεκίνησε σαν ένα παιδικό παιχνίδι με τις λέξεις και με τα χρόνια έγινε τρόπος σκέψης. Ένας τρόπος να κατανοώ, να αναλύω και τελικά να δημιουργώ. Στην αρχή ήταν κάτι αυθόρμητο· σήμερα είναι μια καθημερινή ανάγκη που δύσκολα αποφεύγεται.

Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η συγγραφή για εσάς;

Η ίδια η πράξη της γραφής είναι για μένα φυσική. Το παιχνίδι με τις λέξεις είναι κάτι που συμβαίνει ακόμη και όταν μιλάω. Ωστόσο, το να διαμορφωθεί ένα ποίημα που να έχει ροή, συνοχή και ουσία, είναι μια πιο απαιτητική διαδικασία. Εκεί χρειάζεται χρόνος, επεξεργασία και επιστροφή.

Μοιραστείτε μαζί μας τη στιγμή που αποφασίσατε να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο.

Ήταν μια επιθυμία που υπήρχε από μικρή, καθώς πάντα θαύμαζα τη συγγραφή ως δημιουργία. Το περασμένο καλοκαίρι όμως ένιωσα ότι αυτή η ιδέα ωρίμασε. Άρχισα να βλέπω τον εαυτό μου όχι απλώς ως μια δασκάλα που γράφει, αλλά ως μια ποιήτρια που θέλει να δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο έργο και να ξεκινήσει συνειδητά το συγγραφικό της ταξίδι.

Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει το βιβλίο σας όταν το τελειώσετε;

Μέχρι στιγμής, κανένας. Παρότι έχω μοιραστεί μεμονωμένα ποιήματα με κοντινά μου πρόσωπα, τη διαδρομή της συλλογής την ακολούθησα μόνη. Ήθελα να παρουσιαστεί ολοκληρωμένη, όταν πια θα ήταν έτοιμη ως βιβλίο.

Εμπεριέχουν οι ήρωές σας ένα κομμάτι του εαυτού σας και σε ποιον βαθμό;

Τα ποιήματα δεν έχουν “ήρωες” με την κλασική έννοια, αλλά σίγουρα περιέχουν κομμάτια μου. Συναισθήματα, σκέψεις και καταστάσεις που αποτέλεσαν αφορμή για να ξεκινήσει η γραφή. Όχι πάντα αυτούσια, αλλά ως αφετηρία.

Απευθύνεστε σε συγκεκριμένο πρόσωπο όταν γράφετε ένα βιβλίο;

Σε ορισμένα ποιήματα ναι, υπάρχει ένας πιο συγκεκριμένος αποδέκτης. Όμως ως σύνολο, η συλλογή απευθύνεται περισσότερο σε καταστάσεις και συναισθήματα, παρά σε πρόσωπα.

Έχετε αγωνία για τις αντιδράσεις των αναγνωστών σας;

Περισσότερο από αγωνία, υπάρχει μια έντονη περιέργεια και λαχτάρα. Με ενδιαφέρει να δω πώς θα προσλάβουν οι αναγνώστες τα ποιήματα, τι θα αναγνωρίσουν μέσα τους, τι θα τους μείνει, τι θα ερμηνεύσουν διαφορετικά.

Πόσο τολμηρή είστε στη γραφή σας; Θέτετε περιορισμούς στον εαυτό σας λόγω κοινωνικών συμβάσεων;

Δεν νιώθω να με περιορίζουν κοινωνικές συμβάσεις. Οι μόνοι περιορισμοί που θέτω είναι αισθητικοί. Με απασχολεί πώς λέγεται κάτι, όχι αν “πρέπει” να ειπωθεί.

Από τι πάσχει κατά τη γνώμη σας η ελληνική λογοτεχνία;

Δεν θα έλεγα ότι πάσχει. Υπάρχει όμως μια εμφανής ανισορροπία: αυξάνεται η παραγωγή, αλλά δεν αυξάνεται αντίστοιχα η ανάγνωση. Ίσως εκεί χρειάζεται περισσότερη καλλιέργεια.

Ποια ήταν η αφορμή για το τελευταίο σας βιβλίο;

Η συνειδητοποίηση ότι ακόμη και όταν η γραφή ξεκινά από δύσκολες, σκοτεινές εμπειρίες, η ίδια η διαδικασία της δημιουργίας λειτουργεί φωτεινά. Μετατρέπει κάτι βαρύ σε κάτι που μπορεί να ειπωθεί και να μοιραστεί.

 

Πηγή | Copyright: Literature