Η Ειρήνη Μαθά, αγαπητό μέλος των εκδόσεων Ιωλκός, παρουσιάζει στο περιοδικό Fractal το διήγημά της με τίτλο «Η κλωστή».
***
Ο Μήτσος είναι συνομήλικός μου. Δεν θυμάμαι πότε άρχισε να με ακολουθεί. Ξέρω μόνο ότι με συνοδεύει παντού από τα καλέσματα μέχρι και το μπάνιο. Μεγαλώνουμε μαζί.
Καμιά φορά θέλω να πάω κάπου μόνος μου και δεν μπορώ. Κι αν τον ξεχάσω κάπου και ξεμείνει, αν δεν μπορεί να έρθει να με βρει, θα βρει τρόπο πάντα, μα πάντα να είναι εκεί. Αν δεν είναι, πηγαίνω εγώ και τον βρίσκω.
Μια φορά τον είχα αφήσει σπίτι. Μόλις θυμήθηκα ότι τον ξέχασα, ήταν ήδη δίπλα μου. Και δεν έφτανε που ήρθε ακάλεστος· με έσπρωξε για να πάρει τη θέση μου.
Ο Μήτσος συνήθως προτιμά τις λέξεις που συνοδεύονται από τις κτητικές μου αντωνυμίες.
Δηλαδή τα δικά μου πράγματα. Ούτε τρόπους έχει ούτε να μοιράζεται ξέρει.
Μέχρι πρόσφατα αυτές οι συνήθειές του έμοιαζαν άχρωμες, ακίνδυνες. Τελευταία, όμως, κοκκινίζουν αρκετά σαν το κόκκινο του παντζαριού που λεκιάζει την αγαπημένη σου φούστα και έχουν μια αποπνικτική μυρωδιά.
Η ίδια ακριβώς μυρωδιά κάνει αισθητή την παρουσία της κάθε πρωί, τη στιγμή που βουρτσίζω τα
δόντια μου, αλλά κυρίως κάθε βράδυ.
Προτιμά να μιλά αποκλειστικά σε εμένα, για να είναι βέβαιος πως θα τον ακούσω. Πάντα με χαμηλό τόνο φωνής και ψιθυριστά στο αυτί. Γιατί ντρέπεται.
Καμιά φορά παρατηρώ τα παιδικά του δόντια. Τα παιδικά, μικρά του δόντια. Για να μην προσέχω τι μου λέει. Και να καταφέρω να κρατήσω τις κτητικές αντωνυμίες μου μόνο για μένα.
Τόσα χρόνια τον έχω μεγαλώσει. Τον ταΐζω τη ζωή μου. Και τώρα που ο ενήλικος τραπεζίτης μου θέλει να βγει και να ανακαλύψει τον κόσμο, πρέπει να τραβήξω, με μια μικρή, αδύναμη κλωστή, το παιδικό του δόντι.
Δεν ξέρω πώς να τον αποχωριστώ. Αλλά ελπίζω αυτή η κλωστή να τον τρομάξει.
Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.