Ο Γιώργος Αγγέλου συνομιλεί με τον Κωνσταντίνο Μανίκα στο περιοδικό Culture Point, με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του βιβλίου του «Βεκτιλέθ».
***
Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ιωλκός το νέο βιβλίο σας «Βεκτιλέθ». Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;
Το Βεκτιλέθ αποτελείται από τρία αυτοτελή διηγήματα (Βεκτιλέθ, Λαβύρινθος και Πιθηκάνθρωπος). Αν και οι τρεις ιστορίες δεν συνδέονται αφηγηματικά έχουν μία κοινή συνισταμένη, αντιπροσωπεύουν -μέσα από τα δικά μου μάτια- το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας.
Ποια ζητήματα επιθυμείτε να θίξετε με αυτό σας το έργο και πώς προέκυψε η συγκεκριμένη έμπνευση;
Αυτό που ήθελα να προσεγγίσω συνθέτοντας το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η πεποίθησή μου πως οι άνθρωποι δεν έχουμε κάνει καμία πρόοδο από την εποχή που ζούσαμε γυμνοί σε σπηλιές, μάλλον έχουμε γίνει χειρότεροι τηρουμένων των αναλογιών. Όλα όμως καταστάλαξαν μέσα μου όταν τελείωσα το διάβασμα της Παλαιάς Διαθήκης. Με σόκαρε πως μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα παραμένει η ίδια στον πυρήνα της, με τις φωτεινές εξαιρέσεις της να παραγκωνίζονται, να διώκονται ή ακόμη και να θανατώνονται.
Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;
Ελπίζω πως όποιος διαβάσει το Βεκτιλέθ θα γεμίσει φόβο και ελπίδα για όλα όσα βλέπει να συμβαίνουν γύρω του.
Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Το γράψιμο με κέρδισε για πρώτη φορά όταν έγραψα για τη Βουλή των Εφήβων. Θυμάμαι πως έγραψα το κείμενό μου απνευστί, το βράδυ πριν την καταληκτική ημερομηνία υποβολής των αιτήσεων. Όσα ένιωσα εκείνο το βράδυ με έκαναν να ασχοληθώ με το γράψιμο και μέχρι σήμερα να εκφράζομαι ελεύθερα μέσα από αυτό.
Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στον ψηφιακό μας κόσμο; Πόσο επηρεάζεται από τις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη;
Σίγουρα όλοι μας έχουμε γίνει μανιακοί αναγνώστες και γραφιάδες, λόγω της εύκολης τηλεπικοινωνίας που έχουμε στη σύγχρονη εποχή. Ωστόσο το έντυπο βιβλίο είναι μία εμπειρία για κάθε αναγνώστη που κανένα ψηφιακό υποκατάστατό του δεν μπορεί να πλησιάσει. Είμαι θετικός αναφορικά με τη χρήση της ΤΝ γενικά και στη λογοτεχνία ειδικότερα. Δίνει τη δυνατότητα στους σύγχρονους συγγραφείς να κάνουν πιο γρήγορα τις επιμέρους δουλειές που χρειάζεται ένα καλοδουλεμένο γραπτό προτού φτάσει στο αναγνωστικό κοινό, όπως η συντακτική του επιμέλεια, η δημιουργία σύνθετων λέξεων, ακόμη και η τυπογραφία του.
Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;
Ο Franz Kafka είχε πει χαρακτηριστικά για τον εαυτό του :
«Δεν είμαι τίποτε άλλο παρά λογοτεχνία.»
Αυτή η φράση δεν έχει σταματήσει να μου υπενθυμίζει πως για κάθε έναν συγγραφέα το γράψιμο πρέπει να είναι ζωτικής σημασίας, αλλιώς έχει αποτύχει όσο καλά κι αν γράφει.
Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;
Νομίζω πως στην Ελλάδα γενικότερα η τέχνη και όχι μόνο η λογοτεχνία υποτιμάται αδιάκοπα σε καθημερινή. Πιστεύω πως η τουριστική μας ταυτότητα και το μεσογειακό μας ταμπεραμέντο μας έχουν μετατρέψει σε χοντροκομμένους εισοδηματίες χωρίς ενδιαφέροντα. Επίσης ο καλλιτεχνικός κόσμος στη χώρα μας χρησιμοποιεί την τέχνη για να προωθήσει τις πολιτικές του και όχι μόνο απόψεις, φτάνοντας στο σημείο να δημιουργούν συντεχνίες που επιτίθενται σε πολιτικά κόμματα και πρόσωπα. Αυτό δημιουργεί μία αποστροφή στον κόσμο που έχει ανάγκη την τέχνη για να θεραπεύσει τις πληγές του και να ζήσει έστω για λίγο πιο όμορφα.
Πιστεύετε στη μοίρα ή στην τύχη;
Σε καμία από τις δύο. Ακόμη και αν μου αποκαλυπτόταν με κάποιον τρόπο πως υπάρχουν θα πορευόμουν προς την αντίθετη κατεύθυνση που θα μου επέβαλαν να πορευτώ
Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;
Ο νηστευτής – Franz Kafka
Αστείο – Γιάννης Παλαβός
Ο Βασιλεύς της Δόξης – Αρχιμανδρίτη Βασίλειου
Περσινή αρραβωνιαστικιά – Ζυράννα Ζατέλη
Άπαντα – Κ. Π. Καβάφη
Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό στην εποχή μας;
Νομίζω πως η εποχή μας έχει αρκετά και από τα δύο. Προσωπικά θα επέλεγα τον ρομαντισμό, για να καταπολεμήσω όσα συμπεράσματα βγάζω για τον κόσμο μας όντας ρεαλιστής.
Πηγή | Copyright: Culture Point | Κωνσταντίνος Μανίκας
Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.