Η Ελένη Ονάσογλου σε μια «Εκ βαθέων» συνέντευξη με το περιοδικό Literature, με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του βιβλίου της «Το πείραμα του αστεριού και άλλα διηγήματα».
***
Για ποιον λόγο ασχοληθήκατε με τη γραφή;
Δεν ήταν κάτι που το σκέφτηκα συνειδητά, ότι θα καθίσω να ασχοληθώ με τη γραφή. Προέκυψε από ανάγκη. Από την ανάγκη να αποτυπώσω όσα ένιωθα και δεν μπορούσα να εκφράσω αλλιώς. Από πολύ μικρή έγραφα, χωρίς να το αναλύω. Ήταν ένας τρόπος να καταλάβω τι συμβαίνει μέσα μου.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η συγγραφή για εσάς;
Δεν θα τη χαρακτήριζα ούτε εύκολη, ούτε δύσκολη. Είναι κάτι που εξαρτάται από τη στιγμή. Όταν νιώθω την ανάγκη να γράψω, βγαίνει αβίαστα. Όταν όμως δεν υπάρχει αυτή η ανάγκη, δεν μπορώ να πιέσω τον εαυτό μου να γράψει «κατά παραγγελία». Για παράδειγμα, δουλεύω αυτή την περίοδο πάνω σε ένα φωτογραφικό βιβλίο και εδώ και μήνες δυσκολεύομαι να γράψω τα κείμενα που το συνοδεύουν.
Μοιραστείτε μαζί μας τη στιγμή που αποφασίσατε να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο.
Το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο που έγραψα, ήταν ένα μυθιστόρημα στην εφηβεία μου. Μέχρι τότε έγραφα μικρές ιστορίες και σκέψεις, αλλά εκεί ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα την ανάγκη να ολοκληρώσω κάτι μεγαλύτερο, να δώσω μορφή σε έναν ολόκληρο κόσμο.
Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει το βιβλίο σας όταν το τελειώσετε;
Όταν ήμουν μικρή, διάβαζα πάντα ό,τι έγραφα στη μητέρα μου και στις αδερφές μου. Ήταν οι πρώτοι μου ακροατές, σχεδόν σαν μια μικρή τελετουργία, σαν να έπρεπε να ειπωθεί δυνατά για να υπάρξει. Τώρα, ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει ό,τι γράφω είναι ο σύζυγός μου, ο Γιάννης. Είναι αυτός που κάνει τις πρώτες διορθώσεις, την πρώτη επιμέλεια, και αυτός που θα μου πει με ειλικρίνεια αν κάτι στέκει ή όχι. Με έναν τρόπο, είναι ο πρώτος αναγνώστης αλλά και ο πρώτος “καθρέφτης” του κειμένου μου.
Εμπεριέχουν οι ήρωές σας ένα κομμάτι του εαυτού σας και σε ποιον βαθμό;
Σε μεγάλο βαθμό, θα έλεγα σχεδόν ολοκληρωτικά. Δεν είναι αυτοβιογραφίες, αλλά οι ήρωες κουβαλούν δικές μου σκέψεις, αντιλήψεις και βιώματα.
Απευθύνεστε σε συγκεκριμένο πρόσωπο όταν γράφετε ένα βιβλίο;
Νομίζω ότι απευθύνομαι στον εαυτό μου. Μέσα από μια μορφή που επιστρέφει συνέχεια στα κείμενά μου, την Αντιγόνη. Είναι μια ηρωίδα που την κουβαλάω χρόνια και την έχω ταλαιπωρήσει αρκετά μέσα από τις ιστορίες μου.
Έχετε αγωνία για τις αντιδράσεις των αναγνωστών σας;
Φυσικά. Αλλιώς δεν θα είχα την ανάγκη να τα εκδώσω. Από τη στιγμή που μοιράζεσαι κάτι τόσο προσωπικό, υπάρχει πάντα μια αγωνία για το πώς θα το δεχτεί ο άλλος. Το ίδιο συμβαίνει και με τις φωτογραφίες μου και εν γένει με κάθε μορφή τέχνης. Θέλεις να συνομιλεί με το κοινό σου.
Πόσο τολμηρός/τολμηρή είστε στη γραφή σας; Θέτετε περιορισμούς στον εαυτό σας λόγω κοινωνικών συμβάσεων;
Δεν θα έλεγα ότι είμαι τολμηρή με την έννοια της πρόκλησης. Αλλά, ακόμα κι αν ήθελα να είμαι, δεν θα σκεφτόμουν τις κοινωνικές συμβάσεις. Δεν λειτουργώ με βάση αυτές, ούτε στη γραφή μου ούτε γενικότερα στην ζωή μου.
Από τι πάσχει κατά την γνώμη σας η ελληνική λογοτεχνία;
Από αναγνώστες. Όχι γιατί δεν γράφονται καλά βιβλία, αλλά γιατί δεν φτάνουν σε αρκετό κόσμο. Νομίζω ότι δεν διαβάζουμε όσο θα μπορούσαμε και, κυρίως, δεν έχουμε πια τον ίδιο χρόνο ή την ίδια διάθεση να σταθούμε μέσα σε ένα βιβλίο. Η ανάγνωση θέλει μια αφοσίωση που σήμερα όλο και πιο δύσκολα βρίσκουμε.
Ποια ήταν η αφορμή για το τελευταίο σας βιβλίο;
Δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη αφορμή. Ήταν ιστορίες που είχαν μείνει μέσα μου και, με τον χρόνο, άρχισαν να παίρνουν μορφή. Άλλες ξεκίνησαν από εικόνες, άλλες από αφηγήσεις, άλλες από κάτι πολύ μικρό που έμεινε και μεγάλωσε. Σιγά σιγά άρχισα να βλέπω ότι αυτές οι ιστορίες συνδέονται μεταξύ τους και κάπως έτσι προέκυψε το βιβλίο.
Πηγή | Copyright: Literature
Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.