Ποίημα του Θανάση Πάνου από την ποιητική συλλογή «Ασπρόμαυρα πλάνα».
***
ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ό κόσμος είναι γεμάτος άνθρώπους πού θά ‘πρεπε
νά είναι περισσότερο πρόθυμοι νά κλάψουν.
CORMAC MCCARTHY
Κατρακυλώ στις σκάλες
βουτάω στα απόνερα
αναπνέω υδρατμούς
προτάσσω τα στήθη
δε βρίσκω τα χέρια –
περίτεχνα.
Τίποτα δε με συγκινεί περισσότερο
από το σκότος·
μπορείς να κλάψεις εκεί
ήσυχα
χωρίς κανείς να ρωτήσει.
***
Τα Ασπρόμαυρα πλάνα αποτελούν στιγμιότυπα της ζωής εμποτισμένα με την απουσία, τη μοναξιά, την απογοήτευση, τον αδιέξοδο έρωτα και φυσικά τον θάνατο. Είναι οι σφοδρές παρθενικές ανεμοθύελλες του βίου κι ό,τι μένει απ’ το πέρασμά τους. Είναι τα μεθυστικά αγριολούλουδα που πεισματικά σπάνε το τσιμέντο στα δύο και αναδύονται στο φως. Είναι οι σκουριασμένες ράγες που περιμένουν από χρόνια το τρένο να τις διασχίσει. Είναι η πορεία προς το πολυπόθητο άγνωστο. Τα είκοσι ποιήματα της συλλογής είναι σπασμένα κάδρα συναρμολογημένα από την αρχή, κρεμασμένα σε χώρους και σε χρόνους απροσδιόριστους.
Ο Θανάσης Πάνου γεννήθηκε το 1999 στο Μαρούσι και μεγάλωσε στην Κόρινθο. Σπούδασε Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στη Θεσσαλονίκη και πλέον ζει στην Αθήνα όπου εργάζεται στον χώρο του βιβλίου. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά Χάρτης, Φρέαρ, Fractal και στην Εφημερίδα των Συντακτών. Τα Ασπρόμαυρα πλάνα είναι το πρώτο του βιβλίο.