Ποίημα της Μαρίνας Θάνου από την ομώνυμη ποιητική συλλογή «Αν είναι να ’ρθει η συντέλεια».
***
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ‘ΡΘΕΙ Η ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ
Αλίμονο, αν βαδίζαμε πλάι στους νεκρούς μας,
αν μπορούσαμε μαζί τους
να κινούμασταν στην πόλη.
Θα γέμιζε το γκρίζο αστικό τοπίο
από σκιές γεμάτες χρώματα.
Συνηθισμένο στη μαυρίλα
των ζωντανών σωμάτων μας
δε θα άντεχε σε τόσο φως.
Ήδη κάποιες φορές
γκρεμίζεται από λίγο,
όταν τυχαίνει να συμπέσουν
τα βλέμματα
όσων τους κουβαλάμε μέσα μας.
Γι’ αυτό καλύτερα,
ας κοιτάζει καθένας
το πεζοδρόμιο που περπατά.
Κι αν είναι να’ρθει η συντέλεια,
ας είναι επειδή σκοντάψαμε
ο ένας πάνω στον άλλον
και ξεχύθηκαν από μέσα μας
άπλετο φως και χρώματα.
***
Ανάμεσα στις ψυχές που ντύνονται το ζωντανό σώμα κι εκείνες που εγκαταλείπονται από αυτό, στέκει το αιώνια αναπάντητο ερώτημα, ενώ η ιδεατή συνύπαρξή τους περιγράφεται ως άλλη συντέλεια στο ομότιτλο της συλλογής ποίημα.
Με βήματα αργά, προσεκτικά απέναντι στο συναίσθημα της απώλειας, περνά κανείς από το δύσβατο μονοπάτι των πρώτων ανείπωτων σκέψεων στην ενσωμάτωση της τραγικής αυτής αλήθειας στην καθημερινότητα.
Κάθε κοσμική ομορφιά, ένα σπρώξιμο του μυαλού να ανοιχτεί στο ρεύμα του φωτός και να παραμείνει στην τροχιά των θαυμάτων της ζωής.
Η Μαρίνα Θάνου γεννήθηκε το 1998 και ζει στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ με μεταπτυχιακές σπουδές στην ίδια σχολή και εργάζεται ως δικηγόρος. Το βιβλίο «Αν είναι να ’ρθει η συντέλεια» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.